Jeśli myślisz, że brakuje Ci dyscypliny, to się nie przejmuj - nie jest Ci potrzebna! Wystarczy, że skupisz się na swoim celu i odpowiednio zmotywujesz.

Powszechnie uważa się tę osławioną „dyscyplinę" za coś, co jedni mają, a drudzy nie - niektórzy sądzą, że trzeba się z nią urodzić, inni - że można ją wypracować. Ale może najpierw zdefiniujmy, co to w ogóle jest ‘samodyscyplina'?

Osiąganie celów nie jest kwestią "dyscypliny" - chodzi o utrzymanie motywacji i koncentracji na swoim celu. Powinno Ci się to udać, jeśli będziesz stosować się do opisanych poniżej rad.  

Swoiste "Top tłenty" pomysłów i sposobów na to, jak się samego zmotywować do działania w słusznej sprawie.

Oto one. W odwróconej kolejności - czyli malutkie „final countdown"...

Jeśli interesujesz się trochę giełdą, to pewnie wiesz, że najwięcej zarabiają Ci, którzy nie poddają się presji tłumu i grają przeciwnie do mas: kupują, gdy wszyscy wyprzedają, a sprzedają, gdy tłum w euforii sypie kolejne złocisze na zakup drożejących akcji.

Może w życiu też tak trzeba? Nie tak jak masy, a troszeczkę inaczej... inaczej niż tłum?

Rozważania czysto teoretyczne poniżej 

Zarządzanie czasem powstało, by upchać jak najwięcej rzeczy w i tak już zapchany zadaniami dzień. Nie masz takiego wrażenia? Tyle rzeczy na głowie, że trudno ogarnąć, a tu spryciarze od optymalizacji każdej sekundy próbują wmówić, że możesz zrobić jeszcze więcej w tym samym czasie. Masz ochotę ich rozstrzelać?

A może tak zamiast upychać coraz więcej, spróbujemy uderzyć z „drugiej mańki” i zaczniemy odkrywać uroki wycinania, usuwania i eliminowania ze swojego życia rzeczy niepotrzebnych? Nienawidzę sprzątać, ale podejście, które chcę Ci pokazać to nie tyle porządkowanie wszystkiego na właściwe miejsca, a bardziej jednorazowe wyniesienie wszystkich niepotrzebnych gratów, o które się potykasz. Po takiej czystce jest znacznie mniej sprzątania.

Zamiast więc upychać, układać i organizować zadania zachęcam Cię do tego byś najpierw krytycznie przeglądnął co Ci bezsensownie zabiera czas – i to wyrzucił raz na zawsze.

Dla wielu ludzi stanowisko kierownika to wymarzona praca. Stopni „kierownikowania” oczywiście jest sporo, w zależności od wielkości firmy  -można być kierownikiem różnej wielkości zespołów, kierownikiem kierowników, dyrektorem, prezesem. Chodzi w tym wszystkim o to by zarządzać ludźmi i, jak to się poprawnie mówi, „wyzwaniami” czyli problemami… używając jeszcze raz nienaszego językiem – chodzi o szeroko rozumiany management. 

Stereotypowe skojarzenia z hasłem ‘kierownik’, jakie przychodzą do głowy: zarządza ludźmi, ma trochę władzy, większą odpowiedzialność, więcej możliwości, więcej zarabia. To tłumaczy, dlaczego tak wielu ludzi, gdy myśli o swojej przyszłości w pracy, widzi się na stanowisku kierowniczym.

Jakie role pełni kierownik? I czy każdy się nadaje na kierownika?

Tak na wstępie: dzisiaj nic konkretnego, jedynie takie zapiski podziębionego.

Chwyciło mnie jakieś przeziębieniowe świństwo i zostałem w domu. Nie dlatego, że tak źle się czułem, ale dlatego, że świadomie nie chciałem innych zarażać. A od kogo sam się zaraziłem? Zapewne od kogoś, kto nie wpadł na podobny pomysł, by oszczędzić innym swoich wykaszlniętych zarazków… i przyszedł do pracy.

czy przychodzicie do pracy gdy jesteście chorzy? 

Typowy życiowy scenariusz to: skończone studia = skończone imprezowanie i swoboda. Zaczyna się cykl podziału dnia na: praca-dom-praca-dom + weekendowy odpoczynek oraz w szerszym horyzoncie cykl podziału roku na praca-praca-praca-praca + urlop.

Tak zmontowane życiowe cykle przeplatane są kolejnymi etapami radości, osiągnięć i spełnień: pierwsze kroki dziecka, nauka czegoś nowego, awans, polepszenie statusu etc. Jednak większość czasu wypełniona jest rzeczami, które z dalszej perspektywy wydają się zupełnie nieistotne, nie niosą spełnienia, nie realizują pasji.